1 ) تیم ملی فوتبال کشورمان در شرایطی عجیب و کم نظیر موفق شد به مرحله نهایی جام ملتهای آسیا صعود کند. از عبارت «کم نظیر» به این دلیل استفاده می کنیم که به واقع کمتر به یاد می آوریم تیم ملی، زیر بار چنین فشار وحشتناکی قرار گرفته باشد. پیش از این نیز اگرچه انتقادهای تندی به نوع عملکرد دایی، قلعه نویی و یا سایرین وارد می آمد، اما حقیقتاً بشدت فشارها این اندازه وحشتناک نبود و دست بر قضا، تیم ملی نیز تا آن اندازه بد بازی نمی کرد که منتقدان حتی مجال استراحت نداشته باشند!

این در حالی است که تیم افشین قطبی، «واقعاً» ضعیف است و این ضعف، حتی در همین رقابت پایانی مقابل سنگاپور نیز به وضوح خودش را نشان داد؛ مسابقه ای که پیروزی ایران در آن، بدون حمایت متحد چینی (! ) ممکن نمی شد. لابد به یاد دارید که آقای داور، با چشم پوشی از اعلام یک ضربه پنالتی برای میزبان، پنالتی باد آورده ای را نصیب می کرد... گرچه «شانس» نیز در قامت تیر دروازه، در حساس ترین لحظات بازی به فریادمان رسید تا بازی برده، به تساوی کشیده نشود!


2 ) از سنگاپور خبر می رسد، مسؤولان فدراسیون فوتبال کشورمان به پاس پیروزی و صعود تیم ملی، به هر یک از بازیکنان پاداش نقدی دلاری داده اند. این پاداشها، احتمالاً از محل همان جایزه تحقیرآمیز 50 هزار دلاری تهیه شده است که پیش تر، مهدی تاج آن را از مقامهای قطری به واسطه آخرشدن تیم ملی کشورمان در تورنمنت چهار جانبه دوحه دریافت کرده بود!

هرچه هست اما، تیم ملی ایران حالا به جام ملتهای آسیا صعود کرده و اعضایش بابت این صعود زود هنگام، دستخوش هم گرفته اند.

به این ترتیب، به نظر می رسد افشین قطبی را باید دست کم تا پایان رقابتهای آسیایی 2011 سرمربی تیم ملی کشورمان بدانیم و امیدوار باشیم که مرد ایرانی- آمریکایی، معمار نسل جدید فوتبال ایران باشد؛ آنچه به گواه شواهد و قرائن، تحققش کمی دور از ذهن به نظر می رسد!


3 ) افشین قطبی در توجیه بازیهای ضعیف تیم تحت رهبری اش، به تغییر نسل اشاره می کند و معتقد است کیفیت پایین نمایشهای کنونی تیم ملی، معلول خداحافظی ستاره هاست. می توان در نگاه اول حق را به او داد و گمان برد که وقتی سوپراستارهای یک نسل از فوتبال وداع می کنند، باید مدتی زمان هزینه کرد و به تماشای نتایج ضعیف و بازیهای ضعیف تر نشست تا اوضاع کم کم رو به راه شود.

این در حالی است که یک فلاش بک کوتاه به گذشته ای نه چندان دور، نشان می دهد تغییر نسل، لزوماً مستلزم کاهش بار فنی و کیفی تیم ملی نیست و در صورت درایت و هوشیاری کادر فنی، می توان از ستاره های نسل تازه، خیلی زودتر از آنچه انتظار می رود تیمی هماهنگ و خطرناک ساخت.

بدون تردید بزرگترین مصداق این ماجرا، تیم برانکو ایوانکوویچ در بازیهای آسیایی بوسان است؛ مجموعه هماهنگ، چشم نواز و دوست داشتنی که در جهنم کره جنوبی، گردن آویز طلای آن رقابتهای مهم را از آن خود کرد و البته پایه های تیمی را تشکیل داد که بعدها، با آسودگی هرچه تمام تر راهی جام جهانی 2006 آلمان شد.

آیا رفتن ستاره هایی مثل خداداد عزیزی، کریم باقری، مهرداد میناوند، مهدی هاشمی نسب و دیگران از تیم برانکو و جایگزینی آنان با ستاره هایی نظیر ایمان مبعلی، جواد کاظمیان، کاملی مفرد، علوی و... به منزله تغییر نسل نیست؟ چطور آن تیم چنان فوق العاده و دیدنی توپ می زد، اما تیم جناب امپراتور(! ) که تازه گلهایش را مهرزاد معدنچی و غلامرضا رضایی- بازیکن مورد علاقه علی دایی- می زنند، چنین ملال آور و کسالت بار فوتبال بازی می کند؟


4 ) این روزها که تیم ملی در راهیابی به جام جهانی ناموفق بوده و فعلاً رویداد مهم دیگری را پیش رو ندارد، فرصت مناسبی است برای جوانگرایی و کمک کردن به فرآیند پوست اندازی تیم اول ایران. با این حال، بدون تعارف به این افشین قطبی از این حیث چندان خوشبین نیستیم و گمان نمی بریم مردی که هنوز هم هر زمان قافیه برایش به تنگ می آید، دم از دعوت دوباره علی کریمی- بازیکنی که در پرسپولیس «دی کارمو» را به او ترجیح می داد! - می زند، بتواند طرحی نواز ستاره هایی نو برای فوتبال ما بزند و چنان کند که مثل برانکو، سالها دیگران به ستایش از عملکردش بپردازند.

به افشین قطبی نگاه کنید؛ مردی که همین حالا پس از ساده ترین بازیها چه از نوع تدارکاتی و چه از جنس رسمی، حتماً به نبودن شجاعی و نکونام در ترکیب تیمش اشاره می کند، چگونه خواهد توانست تاب جوانگرایی در تیمی را بیاورد که منتقد زیاد دارد و البته چشم حامیانش نیز در راه ذره ای موفقیت فنی، خشک شده است...؟!

منبع: قدس